Hikaye

Az kaldı, hep kendini böyle avutuyordu, evinin bahçe çitlerini oluşturan o yuvarlak odun parçalarının tanınmışlığına. Sepetin ipleri omuzlarını kesiyor olması, küfenin içinde annesinin bahçeye ektiği sonrada olgunlaşınca toplayarak küfenin içine doldurduğu kabaklardı.  Aniden durdu, başını kaldırdı, göğsü doğrulmuş sırtındaki ağırlığı daha da hisseder hale gelmişti. Hemen yukarıda oyun oynayan arkadaşlarının sesleri onu yolundan alıkoydu. Yorgun yüzü aniden çiçek açmış, tanıdık ve oyun oynayan arkadaşlarının sevinci yüzünü kaplayıvermişti. Durduğunda hissetmemişti ama sırtındaki küfenin ve yolun verdiği ağırlık kalbinin dışarıdan duyulacak kadar hızlı atmasına, nefesinin sıklaşmasına neden olmuştu anlaşılan. Bir dakika kadar daha nefesini dengelemeye çalışarak olduğu yerden hiç kıpırdamadan öylece durdu, ta ki sırtındaki küfenin ağırlığı daha baskın çıkıncaya kadar. Bir an düşündü eve mi gitmeliydi yoksa arkadaşlarıyla kalıp oynasa annesi kızar, bağırır çağırımıydı. Ama yor...